ایمپلنت دندان برای بیماران کلیوی

ایمپلنت دندان برای بیماران کلیوی

ایمپلنت دندان، بهترین راه برای جایگزینی دندان‌های از دست رفته است. هر کسی با هر شرایطی امکان از دست دادن دندان خود را دارد. اما همه نمی‌توانند از درمان ایمپلنت برای جایگزینی آن استفاده کنند. یکی از گروه‌هایی که برای درمان ایمپلنت با مشکلاتی مواجه هستند، عزیزانی هستند که بیماری کلیوی دارند.

بیماری‌های کلیوی بر روی دهان و دندان هم اثر دارند. بدن این عزیزان کلسیم را به خوبی جذب نمی‌کند و این موضوع بر روی استخوان فک تأثیر می‌گذارد. داروهای این بیماران باعث خشکی دهان می‌شود و به طبع آن احتمال پوسیدگی دندان و بیماری‌های لثه افزایش می‌یابد. بیماران کلیوی سیستم ایمنی ضعیفی دارند. این موضوع این افراد را مستعد بیماری‌هایی مثل عفونت لثه و پریودنتال می‌کند. این موارد در نهایت منجر به لق شدن دندان‌ها و افتادن آنها می‌شود. بیماران کلیوی از داروهای خاصی استفاده می‌کنند که در بعضی موارد باعث خونریزی لثه می‌شود. طعم و بوی بد دهان هم از جمله مواردی است که بیماران کلیوی با آنها دست به گریبان هستند.

تأثیر بیماری کلیوی بر سلامت دهان و دندان

بیماری مزمن کلیوی (CKD) تقریباً تمام سیستم‌های بدن را تحت تأثیر قرار می‌دهد و دهان و دندان نیز از این قاعده مستثنی نیستند. شایع‌ترین مشکلات دهانی در بیماران کلیوی عبارتند از:

خشکی دهان (زروستومیا): بسیاری از داروهای مصرفی در بیماران کلیوی باعث کاهش تولید بزاق می‌شوند. بزاق نقش مهمی در خنثی‌سازی اسیدهای دهان و شستشوی باکتری‌ها دارد، بنابراین خشکی دهان به طور مستقیم خطر پوسیدگی و بیماری لثه را افزایش می‌دهد.

تغییرات استخوانی: اختلال در متابولیسم کلسیم و فسفر در بیماران کلیوی منجر به کاهش تراکم استخوان و افزایش خطر تحلیل استخوان فک می‌شود. این موضوع یکی از مهم‌ترین چالش‌ها برای کاشت ایمپلنت محسوب می‌شود.

ضعف سیستم ایمنی: بیماران کلیوی، به ویژه آنهایی که دیالیز می‌شوند، سیستم ایمنی ضعیف‌تری دارند و در نتیجه بیشتر در معرض عفونت‌های دهانی و پس‌زدن ایمپلنت هستند.

مشکلات لخته شدن خون: اختلال در عملکرد پلاکت‌ها و مصرف برخی داروها می‌تواند باعث افزایش خطر خونریزی در حین و بعد از جراحی شود.

ایمپلنت در بیماران کلیوی

همانطور که گفته شد، بیماران کلیوی برای انجام ایمپلنت مشکلاتی دارند. این بیماران به بیماری‌های لثه مبتلا هستند که این موضوع انجام ایمپلنت را با سختی همراه می‌کند. داروهایی که برای این بیماران به دلیل ایمپلنت تجویز می‌شود به خوبی برایشان عمل نمی‌کند؛ مثلاً آنتی‌بیوتیک‌ها و داروهای ضدالتهابی. این عزیزان دچار تحلیل استخوان در فک خود هستند که این موضوع باعث جوش نخوردن ایمپلنت می‌شود. عفونت و خونریزی در این عزیزان ریسک بالایی دارد و جراحی ایمپلنت را با حساسیت بیشتری همراه می‌کند. همچنین داروهای مورد استفاده برای بیماران کلیوی در بعضی مواقع باعث پس‌زدن ایمپلنت می‌شود.

آیا بیماران کلیوی می‌توانند ایمپلنت انجام دهند؟

پاسخ کوتاه این است: بله، در بسیاری از موارد بیماران کلیوی می‌توانند ایمپلنت انجام دهند، اما نیاز به برنامه‌ریزی دقیق و همکاری بین دندانپزشک و نفرولوژیست (پزشک متخصص کلیه) وجود دارد. موفقیت ایمپلنت در این بیماران به عوامل مختلفی بستگی دارد از جمله:

• مرحله و شدت بیماری کلیوی
• وضعیت سلامت عمومی بیمار
• کنترل فشار خون
• کیفیت و کمیت استخوان فک
• بهداشت دهان و دندان
• همکاری بیمار در رعایت توصیه‌های پزشکی

اقدامات قبل از ایمپلنت

اما با همه این موارد باز هم امکان ایمپلنت برای این عزیزان هست. اما حتماً فهمیدید که با افراد سالم بسیار متفاوت است. قبل از کاشت ایمپلنت باید اقدامات خاصی انجام شود:

وضعیت عمومی بیمار باید بررسی شود. وضعیت دهان و دندان و همینطور باید با پزشک معالج هم این موارد چک شود. مشاوره با نفرولوژیست برای ارزیابی وضعیت کلیوی و تعیین بهترین زمان برای جراحی ضروری است.

آزمایش خون هم از جمله مواردی است که باید انجام شود. اندازه‌گیری سطوح Na+، K+، Ca2+، Mg2+، Cl-، اوره خون، کراتینین و بی‌کربنات باید قبل از کاشت ایمپلنت بررسی شود. همچنین بررسی کم‌خونی و شدت آن و تعداد پلاکت‌ها هم باید مورد توجه قرار بگیرد. کنترل دقیق این پارامترها برای کاهش خطر عوارض جراحی الزامی است.

یکی از مواردی که باید حتماً در بیماران کلیوی مورد ارزیابی قرار بگیرد، استخوان باقی‌مانده است. این موضوع برای بیماران کلیوی بسیار مهم است. البته کار سختی نیست و با یک عکس CBCT می‌توان آن را فهمید. تصویربرداری سه‌بعدی به دندانپزشک اجازه می‌دهد تا حجم و تراکم دقیق استخوان را ارزیابی کرده و بهترین موقعیت برای قرارگیری ایمپلنت را تعیین کند.

بیماران کلیوی مخصوصاً عزیزانی که دیالیز انجام می‌دهند معمولاً دچار عفونت‌های دهانی می‌شوند. قبل از انجام ایمپلنت حتماً باید این عفونت‌ها از بین برود. همچنین بعد از ایمپلنت هم باید همچنان تحت نظر قرار بگیرند تا دچار عفونت دهانی نشوند.

برای بیماران کلیوی برنامه‌ریزی درمان بسیار مهم است. با توجه به اینکه این عزیزان در حال انجام درمان‌های کلیوی هم هستند، نباید تداخلی با درمان ایمپلنت وجود داشته باشد. توصیه می‌شود جراحی ایمپلنت در روزی انجام شود که بیمار دیالیز ندارد و معمولاً یک روز پس از دیالیز بهترین زمان برای جراحی است.

فشار خون از جمله عوارض بیماری‌های کلیوی است. با توجه به اینکه فشار خون از عوامل پس‌زدن ایمپلنت است، باید فشار خون این عزیزان تحت نظر باشد و کنترل شود. کاهش اضطراب و تجویز آرام‌بخش برای این افراد ضروری است.

قبل از انجام ایمپلنت باید برای بیماران کلیوی اقدامات هموستاتیک یا انعقاد خون انجام داد. بیماران کلیوی مستعد خونریزی بیش از حد هستند. به همین دلیل قبل از عمل باید یک برنامه برای این افراد تهیه شود.

اقدامات بعد از جراحی

اولین موردی که بعد از جراحی ایمپلنت باید انجام داد، رعایت بهداشت دهان و دندان است. در واقع همان اقدامات عمومی که همه باید انجام دهند: مسواک، نخ دندان و دهانشویه. با این تفاوت که بیماران کلیوی باید از دهانشویه‌های فاقد الکل استفاده کنند.

رژیم غذایی مناسب و انجام ندادن حرکات سنگین تا مدتی پس از جراحی توصیه می‌شود. مصرف غذاهای نرم و ولرم و پرهیز از غذاهای داغ و ادویه‌دار در روزهای اول ضروری است.

مورد بعدی که برای بیماران کلیوی بسیار مهم است، استفاده از آنتی‌بیوتیک‌هاست. آنتی‌بیوتیک‌ها برای جلوگیری از عفونت بعد از جراحی استفاده می‌شود. در مورد بیماران کلیوی و مخصوصاً عزیزانی که دیالیز انجام می‌دهند، این داروها حتماً باید با نظر پزشک متخصص و نفرولوژیست تجویز و استفاده شود. دوز آنتی‌بیوتیک در بیماران کلیوی معمولاً نیاز به تنظیم دارد.

پیگیری منظم: بیماران کلیوی پس از کاشت ایمپلنت باید تحت پیگیری منظم و مکرر قرار بگیرند. معاینات دوره‌ای هر ۳ تا ۶ ماه یکبار برای بررسی سلامت ایمپلنت و بافت‌های اطراف آن توصیه می‌شود.

در نهایت باید گفت بیماران کلیوی می‌توانند تحت نظر دندانپزشک و نفرولوژیست اقدام به جراحی و کاشت ایمپلنت کنند. با برنامه‌ریزی دقیق، کنترل عوامل خطر و رعایت توصیه‌های پزشکی، نرخ موفقیت ایمپلنت در بیماران کلیوی می‌تواند قابل قبول باشد. انتخاب یک تیم درمانی مجرب و آگاه از شرایط خاص این بیماران، کلید موفقیت درمان است.